طبق قانون تجارت ایران، شرکت‌های سهامی (عام و خاص) در موارد زیر منحل می‌شوند:
● وقتی شرکت موضوعی را که برای آن تشکیل شده است انجام داده یا انجام آن غیر ممکن شده باشد.
● در صورتی که شرکت برای مدتی معین تشکیل شده و آن مدت منقضی گردیده باشد، مگر اینکه این مدت پیش از انقضا تمدید شده باشد.
● در صورت ورشکستگی (که تابع مقررات ورشکستگی خواهد بود.)
● هر موقع که مجمع عمومی فوق‌العاده صاحبان سهام به هر علتی رأی به انحلال شرکت بدهد.
● در صورت صدور حکم قطعی دادگاه.
موارد انحلال شرکت با مسئولیت محدود
علاوه بر مواردی که پیش‌تر در مورد انحلال شرکت‌های سهامی ذکر شد، نظیر انجام شدن موضوع یا پایان مدت شرکت و یا ورشکستگی، شرکت‌های با مسئولیت محدود در موارد ذیل منحل می‌شوند:
● در صورت تصمیم عده‌ای از شرکا که سهم‌الشرکه آنها بیش از نصف سرمایه شرکت باشد.
● در صورتی که به واسطه ضررهای وارده، نصف سرمایه شرکت از بین رفته و یکی از شرکا تقاضای انحلال کرده و محکمه دلایل او را موجه دیده و سایر شرکا حاضر نباشند سهمی را که در صورت انحلال به او تعلق می‌گیرد پرداخته و او را از شرکت خارج کنند.
● در مورد فوت یکی از شرکا، اگر به موجب اساسنامه پیش‌بینی شده باشد.
همچنین باید یادآوری کرد که تشکیل سرمایه احتیاطی در شرکت‌های با مسئولیت محدود نیز لازم‌الرعایه است. به این ترتیب که هر سال دست‌کم یک‌بیستم از‌ عایدات خالص شرکت برای تشکیل سرمایه احتیاطی در نظر گرفته شود و هنگامی که سرمایه احتیاطی به عشر سرمایه شرکت رسید، ادامه آن اختیاری خواهد بود.

پیگیری انحلال شرکت بر عهده کیست؟